ရင္ထဲမွာပဲ့တင္ေနေပမယ့္
ေ၀ဒနာကို ျကိတ္မွိတ္ခံစားရင္းးးး
နင့္အတြက္ဆိုျပီး သီးသန့္ ငါမငိုေျကြးေတာ့ဘူး......
ငါ့မာနရဲ့အတၱက နင့္ေျခဖ၀ါးေအာက္မွာ
၀ပ္ဆင္းရတဲ့အျဖစ္ကို ေတြေ၀စြာနဲ့
ရိုက္ခ်ိဳးမိတဲ့ ငါ့သိကၡာကို အဖက္ဆယ္ဖို့
ျကိဳးစားရင္းး ငါကိုယ္တိုင္ အခုထိေသဆံုးေနတဲ့ နွလံုးသားကို
ျပန္လည္အသက္မသြင္းနိုင္ေတာ့
ငါ့မာနလည္း ေျမေပၚမွာ ပြစာျကဲ.....
အသိမွာ နင့္ကို ေမ့ေအာင္ျကိဳးစားရင္း
မ်က္ရည္ေတြကို ခ၀ါခ်တက္ဖို့ ငါသင္ျကားေနတုန္းပါပဲ..........
ရင္ထဲမွာ ဒဏ္ရာေတြထည့္ျပီး
ရြက္လြင့္ရင္းး အမွတ္တရဆိုတဲ့
နင့္နဲ့အတူ ျကည္နူးခဲ့တာေတြကို
ေမ့ပစ္ဖို့ အခုဆိုရင္ ငါ့နွလံုးသားနို့းထလာဖို့
ေတာ္ေတာ္ေလးအားယူေနရတယ္........
နာက်င္မွဳေတြနဲ့ အဆိပ္သင့္ရင္ခြင့္ျကားမွာ
ေမြးဖြားခဲ့ရေပမယ့္ နွလံုးသားကေတာ့
အစကတည္းက ေျကကြဲျခင္းဆိုတဲ့
အိပ္ယာေပၚမွာ အိပ္စက္ခဲ့ရတယ္............
ရင့္က်က္ဖို့ ျကိဳးစားရင္းးး
သင္ခဲ့ရတဲ့ ဒဏ္ခ်က္ေတြက
ရင္ထဲမွာ မဆန့္မျပဲ ထုတ္ပိုးထားဆဲ...........
အခ်ိန္နဲ့အမွ် ခံစားရပါမ်ားလာေတာ့လည္း
က်င့္သားရလာရင္း ရင္ထဲမွာ
တိတ္တဆိတ္ငိုေျကြးျခင္းကို
ငါပိုင္ဆိုင္ခဲ့ပါျပီ.........
အသက္မဲ့ေနတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုကို
ခန္းေျခာက္ဖို့ ေျကြခဲ့ရတဲ့ တန္ဖိုးက
ေပးလိုက္ရတာ မတန္တဆ
ဆြံ႕အ မွဳေတြနဲ့တုန္ရီေနတဲ့
နွဳတ္ခမ္းပါးရဲ့ စိုးရြံ႕ျခင္းက
အစဥ္အျမဲပဲ ငါ့နွလံုးသားကို သတ္ပစ္ခဲ့တာ
နင့္ရဲ့အတၱေတြပဲ မဟုတ္လားးး?
အခ်ိန္ဟာ ကုစားျခင္းရဲ့အရွင္သခင္လို့
ဘယ္သူေတြပဲ ေျပာခဲ့ေျပာခဲ့
နင့္ကို သတိရတဲ့စိတ္ေျကာင့္
ငါေရးမိခဲ့တဲ့ "ေခါင္းစဥ္မဲ့ ကဗ်ာ"ေတြက
အခုထိ ငါ့ဘ၀မွာ လင္းလက္ေနဆဲဆိုတာေလးေတာ့
သိေစခ်င္ရဲ့........ေကာင္မေလးရယ
No comments:
Post a Comment